Portfolio

Drie werken, van 2024 terug naar 2019. Het eerste dat we samen als HADALZONE maakten, en twee uit de tijd dat we nog om beurten regisseerden en elkaars dramaturg waren.

CHALLENGER DEEP

Waar en wanneer: 2024, ArtEZ
Vorm: Beeldende, fysieke theatervoorstelling
Concept en regie: Iris Jasmijn van Lieshout & Simon Lucker (HADALZONE)

Teaser, 41 seconden, met geluid

Een gezicht kijkt uit boven een van binnenuit verlichte, schelpvormige lampenkap, omringd door rood en zilver folie in het donker.

Een speler onder doorzichtig folie, van boven aangelicht in een donkere ruimte.

Drie spelers in donkere kleding voor een groen en blauw aangelichte wand, hun schaduwen groot achter hen.

CHALLENGER DEEP is een korte beeldende en fysieke voorstelling die ontstond vanuit een gedeelde fascinatie voor de diepzee als metafoor voor het ambigue en het amorfe. Gespeeld voor een klein testpubliek van studenten en alumni aan ArtEZ, markeerde het stuk het begin van een meerjarig artistiek onderzoek naar de lagen van de oceaan als dramaturgisch principe.

Waar de diepzee zich onttrekt aan zicht en begrip, stelde CHALLENGER DEEP de vraag wat er schuilt onder het oppervlak: van het lichaam, van taal, van betekenis. De voorstelling werkte met fysieke beeldtaal om het onkenbare en het vormeloze tastbaar te maken, en onderzocht hoe dramaturgische structuur zelf kan functioneren als gelaagd, organisch systeem: laag naar laag.

VANITAS

Waar en wanneer: 2019, CREA Theater, Amsterdam
Vorm: Theatrale video-installatie
Concept en regie: Iris Jasmijn van Lieshout
Dramaturgie en artistiek advies: Simon Lucker

Een speler met een felrode pruik en gouden jasje houdt een microfoon vast, naast een speler met groene konijnenoren.

Een groot blauw videoscherm boven het podium toont een gezicht in close-up en een staande figuur, eronder spelers in blauw licht.

Een donker podium met bovenin het videoscherm waarop een groep spelers dicht bij elkaar zit, en dezelfde groep rood aangelicht op de vloer.

VANITAS is een multidisciplinair project dat de zoektocht naar bevestiging en de drang om het ‘perfecte’ plaatje te leven onderzoekt. Centraal stond een groot videoscherm recht voor het publiek, waarop live werd opgenomen wat op het podium gebeurde. Vanuit de zaal zag je de spelers in profiel aan de zijkant, terwijl hun handelingen, emoties en pogingen tot perfectie direct op het scherm verschenen.

De video toonde een zorgvuldig samengesteld beeld, maar langzaam brak de rommel en chaos op het podium eronder door, waardoor de spanning tussen façade en werkelijkheid zichtbaar werd. Het stuk werkte volgens een ‘scroll-dramaturgie’: scènes en acts vloeiden in elkaar over, steeds nieuwe pogingen van de spelers om de aandacht van het publiek vast te houden.

Thema’s als ego, narcisme, online self-presentation, validation-seeking en de effecten van digitale cultuur op mentale gezondheid werden onderzocht. Muziek, video en performance kwamen samen in een ervaring waarin het publiek zowel de zorgvuldig geconstrueerde perfectie als de onderliggende imperfectie kon waarnemen: een directe confrontatie met de menselijke behoefte aan erkenning en controle over ons eigen beeld.

PYTHON

Waar en wanneer: 2019, ArtEZ, Arnhem
Vorm: Theatervoorstelling
Concept en regie: Simon Lucker
Dramaturgie en artistiek advies: Iris Jasmijn van Lieshout

Twee spelers in grijze truien zitten geknield op een witte vloer voor een lichte wand, elk gebogen over iets kleins op de grond.

Een zwarte theaterzaal met een projectie op de achterwand en een speler die languit op de witte vloer ligt.

PYTHON is een theatervoorstelling met twee acteurs die is opgebouwd volgens de dramaturgie van het trainen van een AI-model. De spelers voeren steeds dezelfde handelingen en tekst uit, opnieuw en opnieuw, in een herhalende structuur die doet denken aan iteraties, loops en trainingsrondes.

Met elke herhaling lijken de acteurs slimmer, preciezer en zelfbewuster te worden. Kleine verschuivingen in timing, intonatie en lichamelijkheid suggereren dat er geleerd wordt: optimalisatie, patroonherkenning, verbetering. Langzaam verschuift de voorstelling van mechanische herhaling naar een onderzoek naar bewustzijn, autonomie en zelfdefinitie.

Gaandeweg realiseren de spelers zich wat ze zijn en binnen welk systeem ze functioneren. In plaats van te streven naar een einddoel of een ‘betere’ versie van zichzelf, maken zij een radicale keuze: het trainingsproces stopt. PYTHON stelt daarmee de vraag of ontwikkeling altijd vooruitgang betekent, en of optimalisatie werkelijk wenselijk is. De voorstelling eindigt niet in een climax, maar in een staat van acceptatie: niets is beter dan wat dit ook mag zijn.

Verder naar beneden: In progress